★ BLEACH ÐiäRÝ ★

 

แล้วข้าก็ไปพบเจ้าอยู่ในกองเอกสาร

หลังจากที่...ข้าเผลอเอามือไปปัดใส่กองเอกสารจนมันล้มลงมาหมด

เอาล่ะ ไหนๆโชคชะตาก็ดลบันดาลให้ข้าต้องมาพบกับเจ้าอีกครั้งก็ต้องจารึกลงไปซะหน่อย

อากาศช่วงนี้ร้อนอย่างรุนแรง วันๆข้าแทบไม่ได้ออกไปไหนเลย

หน้าร้อนแบบนี้ก็ทำให้นึกถึงการไปทะเล

ว่าแล้วก็คิดว่าถ้าหากไปทะเลกะท่านโยรุอิจิข้าจะมีความสุขขนาดไหนน้า

นอนอาบแดดกับท่านโยรุอิจิ

ทาครีมกันแดดให้ท่ายโยรุอิจิ

เล่นน้ำกับท่านโยรุอิจิ

เหอะๆๆ แค่คิดก็อยากไปซะแล้ว(เอิ้กๆๆ)

เอาล่ะ

ไปปั่นงานต่อละ

ลาก่อน

---------------------------------------------------------------------------

กลับมาอีกครั้งหลังจากหายหัวไปนาน

แหะๆ แบบว่าติดสอบเข้ามากมายหลายที่จริงๆ

แต่เดี๋ยวนี้ก็ไม่ค่อยมีคนเข้ามาเขียนแล้วแฮะ

 

 

นานทีเดียวเลยที่ข้าไม่ได้เห็นสมุดเล่มนี้  

ไม่รู้ว่ามันกลับไปได้ยังไงในเมื่อข้าเผามันทิ้งไปแล้วตั้งแต่ อ่านเจอบันทึกของ เจ้า บักหำน้อย

แต่ในเมื่อมันกลับมาแล้วข้าเลยอ่านมันเสียหน่อย.....

 ทั้งเทศกาลวาเลนไทน์ของพวกมนุษย์ที่ได้ยินแม่หญิงเล่าให้ฟัง  พร้อมสูตรช็อคโกแลตที่น่าสยองของบักหำน้อย  และไม่รู้ว่าโง่หรือเซ่อของเทสล่า....

 เอาเถอะถือว่าข้าโชคดีที่ไม่อยู่ลาซ์ นอเช่ช่วงนั้น  ไม่งั้น แม่หญิงคงรบเร้าให้ข้าทำอะไรซักอย่างแน่

 อืม....

แต่ที่ข้าอ่านแล้วต้องแอบหัวเราะด้วยความสมเพชออกมานิดหน่อยคือ

 บันทึกของกริมจอว์....

เจ้านั้นมันน่ารักตรงไหนกัน...?

ข้ายอมรับว่าบางเวลาหมอนั่นอาจจะดูดีอยู่บ้าง  แค่บางเวลาเท่านั้น...

แต่สิ่งที่ทำให้ข้าตกใจที่สุดคือ

ท่านไอเซ็นสั่งให้กริมจอว์ไปซื้อของใช้ส่วนตัวของแม่หญิงที่โลกมนุษย์

เรียกว่าอะไรนะ  ผ้าอนามัย รึเปล่า...

 มันคืออะไรหล่ะ...?

แล้วที่จำเป็นต้องใช้ทุกเดือนมันหน้าตาเป็นอย่างไร 

แล้วหมอนั่นเคยเห็นหรือ  ไม่ใช่ว่าซื้อมาผิดอีกนะ

 ไม่งั้นข้าคงต้องไปซื้อเองเพราะยังไง นางก็อยู่ในความดูแลของข้า  จะละเลยจุดนี้ก็คงไม่ดี

แต่ว่าบรรยากาศตอนนี้ช่างเงียบจริงๆ  

เงียบเหลือเกิน....

จนข้าเผลอยืนพิงเสาตนหนึ่งแล้วหลับตาลงเพื่อรับสัมผัสรอบด้าน  หาว่าคนอื่นอยู่ที่ไหนกัน

แล้วข้าก็สัมผัสพลังของกริมจอว์ได้  แต่ก็ไม่ใส่ใจที่จะลืมตาขึ้นมอง  และพลังของท่านไอเซ็นที่มาเยียม แม่หญิง

ทั้งๆที่เมื่อก่อนจะมีเสียงโวยวายของเทสล่ากับนอยโทร่าอยู่แท้ๆ 

แล้วตอนนี้สองคนนั้นหายไปไหน 

หรือจะตายเพราะการทดลองของซาเอลไปแล้ว....

 ถ้าเป็นอย่างนั้นคงงี่เง่าเหลือรับ....

 

จะว่าไป    เรื่องนี้เป็นเรื่องที่พูดในกันที่ประชุมสมาคมยมฑูตสตรี
ว่าแต่ ไอ้พวก เรนเจอร์นี่มันคืออะไรกันน่ะ
หรือว่าจะเป็นไอ้นั่น..................
 
แล้วตอนที่ข้าเองก็พลาดท่ากำลังสงสัยนั่นแหละ

ยาจิรุก็ตบไหล่ข้าดังแหมะ

"เข้าใจแล้วใช่ไม๊ล่ะนานาโอะ  สมแล้วๆ ที่ข้าหมายตาเอาไว้  เอาล่ะ คนแรกในทีมก็คือ บลูนานาโอะ"
"เหหหหห~~~~~~"
"ใช่ๆ  เรามาทำหน้าที่ ขจัดภัยของสตรีในเขตลูคอนกันเถอะ  เพื่อการณ์นั้น เราจึงต้องมี" ยาจิรุทำตามีประกาย ไฟลุก "ผู้ผดุงความยุติธรรมสตรียังไงล่ะ"

"ข้าไม่เอาด้วยหรอกนะ" คิโยเนะรีบส่ายหน้าปฏิเสธ  "ข้าไม่มีเวลาว่างขนาดนั้นหรอก เพราะเวลาของข้าน่ะมีเอาไว้ให้ท่านหัวหน้าเท่านั้น  ข้าต้องคอยอยู่ดูแล รับใช้ท่านหัวหน้า  แน่นอนไม่งั้นเจ้าเซ็นทาโร่จะทำอะไรแผลงๆอีกน่ะสิ  เพราะงั้น ข้าน่ะไม่เล่นด้วยหรอกนะ"

มันก็เล่นแผลงๆกันทั้งคู่นั่นแหละ  =A=;;

"นั่นก็น่าเห็นใจอยู่นะ" ยาจิรุเอ่ยปาก
(คนเขียน - น้องยาจิรุจะไปคล้อยตามทำไมคะ -*- )
"ถ้าฉันเป็นหัวหน้าทีม  พิงค์ยาจิรุ  งั้นคนต่อไป.... เยลโล่ว์รันงิคุ  กับแบล็กโมโมะ แล้วก็ ไวท์เนม"

พอแจงรายชื่อเสร็จสรรพ

"หา~~~" รันงิคุก็ผงกหัวขึ้นมาทำหนน้างง 
ท่าทางจะเมาค้างอยู่ พอโดนหมัดน็อคเข้าไปเลยเบลอ

"O_O.................................." ฮินาโมริ รายนี้ค้างไปแล้ว

"รับทราบค่ะ" เนมตีหน้าจริงจัง ผงกหัวรับคำ  << ดูท่าจะมีแค่รายนี้แหละ ที่สติอยู่กับเนื้อกับตัว (หรอ)

"ปกติ หัวหน้ามันต้องเรดไม่ใช่หรือไง ยาจิรุ"
"สมแล้วที่เป็น บลูนานาโอะผู้เข้มงวดต่อกฏระเบียบ" ยาจิรุพยักหน้า "แต่ยาจิรุน่ะ ชอบสีชมพู แล้วก็เป็นหัวหน้าขบวนการด้วย เพราะงั้นก็ พิงค์ ก็เลยเป็นหัวหน้าของผู้ผดุงความยุติธรรมสตรียังไงล่ะ"

ดูท่าทางจะชอบตำแหน่งนี้ ช่างเถอะ  จดไว้ก่อนดีกว่าล่ะมั้ง

หันไปดูหน้าตาแต่ละคน......
เยลโลว์จอมอู้งาน ชอบหนีไปก๊งเหล้า
แบล็กผู้อ่อนโยน บริสุทธิ์......... นี่แหละ ข้าสงสัยทำไมถึงแบล็ก =A=;;
ไวท์ผู้ซื่อตรง....... จะตรงจนน่ากลัวนี่สิ

นี่มันขบวนการอะไรกัน วะ คะเนี่ยยยยยย =A=;;

เอาเถอะ วันนี้จบแค่นี้ยังค่อยยังชั่ว
แต่พอเลิกประชุม ยาจิรุก็เป็นคนดึงเชือก โฮเงียคุประหารชีวิตเหล่าเรนเจอร์แทบจะทันที

"งั้น .....  วันมะรืน  เรามาออกตรวจเมืองลูคอนกันเถ๊อะ" ว่าจบก็แผล่วออกนอกห้องประชุมไป  แล้วหัวสีชมพูก็โผล่มาอีกครั้ง "ข้าตั้งชื่อกลุ่มไว้แล้วนะ  ชื่อ ลูคอนพริตตี้เรนเจอร์  ไปล่ะ" 

..............
..............
..............

(มันพริตตี้ตรงไหนวะหะเนี่ย) วันนี้ข้าชักจะโวยวายมากไปหน่อยแล้ว

แต่เป็นการประชุมที่เหนื่อยมากๆ  แล้ววันมะรืนก็คงต้องไปตามน้ำสินะ 
เอาเถอะ คงไม่มีอะไรมากหรอก

ข้ากำลังจะเขียนสรุปบันทึกประจำหน่วยต่อ ก่อนจะเข้านอน
คืนนี้จันทร์สวยจริงๆ.....
ข้าก็หวังว่า ถ้าวันมะรืนจะไปได้สวยก็ดีสิ


                                                                                         21/03/08
                                                                                         Ise Nanao

ข้าไม่ได้รื้อไดอารี่กริมจอว์มาอ่านนานเหมือนกันนะนี่(ยิ้ม)...

แหม ก็เจ้าน่ะ...ชอบทำหน้ายุ่งเหมือนคนถ่ายไม่ออกตลอดเวลานี่นา แถมแหย่ก็ง่าย...น่ารักออก

ข้าหวังดีหรอกนะ อยากให้เจ้าน่ารักยิ่งขึ้น ^^

 

เข้าเรื่องดีกว่า... ช่วงนี้....แม่หญิงโอริฮิเมะบอกข้าว่า...นางมีสิ่งที่ผู้หญิงทุกคนต้องเป็น...

 

นั่นคือ ...สิ่งที่พวกมนุษย์เรียกว่า "ประจำเดือน"สินะ... จำได้ว่า ตอนอยู่ที่โซลโซไซตี้ ฮินาโมริคุงก็เคยบ่นว่าปวดท้อง เพราะเป็นเจ้าอาการแปลกๆแบบนี้เหมือนกัน อืมม์....ร่างกายสตรีเพศ เป็นสิ่งที่สนใจจริงๆนะ(ยิ้ม...)

นอกจากนั้น แม่หญิงยังบอกว่านางจำเป็นต้องใช้บางสิ่งที่มีขายในโลกมนุษย์เท่านั้นด้วยสิ...นางเรียกว่าอะไรนะ...เอ...รู้สึกว่า นางจะเรียกเจ้าสิ่งนั้นว่า"ผ้าอนามัย" สินะ.....มันเป็นยังกันนะ จะเหมือนของผู้หญิงที่โซลโซไซตี้รึเปล่านะ หึหึหึ....(หัวเราะเย็น) โลกมนุษย์นี่...นอกจากผู้หญิงจะน่าสนใจแล้ว....ยังมีของแปลกๆที่น่าสนใจอีกนะ...น่าจะให้กริมจอว์ไปขอคำแนะนำจากสตรีบนโลกมนุษย์บ้าง...จะได้ทำตัวให้น่ารักยิ่งขึ้น(ถึงตอนนี้จะน่ารักอยู่แล้วก็เถอะ...แต่ก็อยากได้มากกว่านี้นี่นา..../ยิ้ม)

 

จริงสิ....คงต้องฝากให้กริมจอว์ไปซื้อสิ่งที่เรียกว่า"ผ้าอนามัย"ที่โลกมนุษย์ซะหน่อยแล้วล่ะ....

 

เฮ้อออ ในที่สุดข้าก็ได้จับปากกาเขียนสมุดเล่มนี้อีกครั้งสินะ

ถ้าบอกว่าเพิ่งตื่นหลังจากนอนเป็นซากไปวันนึงเต็มๆ

โดยไม่ได้แตะงานเลยจะบาปมั้ย?

 

อย่าเข้าใจผิดหล่ะข้าไม่ได้แฮงค์เพราะดื่มมากไป

หรือทำงานมากไปจนทรุดหรอกนะ

จริงๆ คือเรื่องมันเกิดเมื่อ2วันก่อน

(ตอนนี้วันที่15 ตีหนึ่ง 45นาที จะเรียกว่า2วันก่อนคงไม่ผิดสินะ)

ก็ไอ้วันที่13 มีนาคม อะนะ

มันเกิดเหตุกับข้าอีกแล้วหน่ะสิ

 

เพราะไอ้เทศกาลบ้าๆของพวกมนุษย์นั่นแหละ

ได้ยินว่ามันเป็นเทศกาลสืบเนื่องจากไอ้เทศกาลวาเลนไทน์

ที่เรียกว่าไวท์เดย์....

แค่ได้ยินว่าไม่เกี่ยวกะไอ้เทศกาลบ้า

ที่ข้าต้องมานั่งทำขนมสีขี้โคลนงวดที่แล้วก็สยองจะแย่

แถมเหตุการณ์นั้นทำเอาคุณอากอนโมโหข้าไปอาทิตย์นึงเต็มๆเชียวหล่ะ

-3-“

อะไรเล่า! ก็เฮียแกผิดเองนะที่มาแกล้งข้าอย่างนั้นหน่ะ!

แต่ก็นะข้าจะพยายามไม่ทำให้แกโมโหอีกแล้วเพราะ..

รู้มั้ยว่ามันลำบากแค่ไหนในการเอาเอกสารไปให้หัวหน้าหน่วย12ด้วยตัวเองหน่ะ

 

ส่วนเรื่องวันที่13 ที่ผ่านมา...

ก็ไม่มีอะไรมากอะนะ งวดนี้ข้าเห็นพวกผู้หญิงกรี้ดกร้าดกันอีกแล้ว

เลยตัดสินใจว่า เดินเข้าไปถามคนที่ไว้ใจได้ดูดีกว่า

(ข้ายังเข็ดงวดที่แล้วอยู่)

ซึ่งคนที่แลดูแล้วน่าจะเชื่อถือได้ในหมู่สาวๆคงไม่พ้น

รองอิเสะผู้เงียมขรึมและจริงจังหรอก

 

หลังจากฟังข้อมูลแน่นเอียดยาวยืดราวคลังหนังสือ

ข้าสรุปสั้นๆได้ว่ามันเป็นเทศกาลที่ผู้ชายจะให้ของตอบแทนผู้หญิงที่ให้ของแด่ตน

ในวันวาเลนไทน์ เพื่อเป็นการแสดงการรับรัก อะไรเทือกนั้น

..........

ทำไม่มันฟังดูยุ่งยากขนาดนี้เนี่ย

แต่ ก็นะ ข้าก็คิดว่าจะไม่สนใจอะไรทำงานตามปกติไปดีกว่า

เพราะข้ายังเข็ดกับงวดที่แล้วอยู่+ข้าก็ไม่ได้จากใครด้วยสิ

 

แต่เพราะสายของวันนั้นข้ามีเอกสาร

ที่ต้องให้ท่านหัวหน้า ฮิสึกายะ ลงนาม

ข้าจึงต้องเดินไปที่หน่วย10

แล้วก็.... อย่างแรกที่เจอคือ มือของคุณรันงิคุที่แบมือมาขอของขวัญไวท์เดย์

-                                 -“

หลังที่เจ้แกหลอกข้าไม่สำเร็จอีกรอบ

คุณรันงิคุเริ่มบ่นกระเง้ากระงอดใส่ข้า....

อ่า..... เนื่องด้วยความน่ารักของเจ้แก ข้าก็เลยนะ....

จบลงด้วยการเลี้ยงเหล้ากับไก่ย่างไปแล้ว....

และก็ทำให้ข้าเกิดข้อสรุปได้ว่าหน้าอกหน้าใจอันสวยงามของแก

ได้มาจากการบริโภคจำนวนมหาศาลแหงๆ TvT+

ทำเองกระเป๋าแห้งเลยทีเดียว

 

แต่ตอนกลับไปส่งที่หน่วย คุณรันงิคุดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้

แกก็วิ่งไปเอากล่องอะไรซักอย่างที่ยับเยินจนข้าสงสัยว่าเอาอะไรทับมาเนี่ย

แล้วคุณรันงิคุก็บอกว่าเป็นช็อกโกแลตที่แกทำเอง

แล้วก็ยกให้ข้า ....

พระเจ้า!!.... ไม่อยากจะบอกว่าข้าเดินกลับหน่วยด้วยหน้าที่คาดว่า

บานสุดๆ จนหลายๆ คนแอบมองข้าด้วยสายตาสยองๆ

 

แล้วก็หลังจากที่จัดการเอกสารของวันนั้นด้วยความเร็วมากกว่าปกติ 3เท่า

เนื่องจากความอารมณ์ดี ข้าก็วิ่งเอาช็อกแลตของคุณรันงิคุไปอวดคุณอากอน

ประมาณว่า นะ อยากจะไปบอกเฮียแกว่าความพยายามของข้าเป็นผลแล้ว

 

แต่คุณอากอนแกทำหน้านิ่งสนิทแล้วถามกลับมาว่า...

“แน่ใจนะ ว่าอาหารฝีมือเจ้าหล่อนกินไปแล้วจะไม่ตาย”

..............................

นั่นสิ.....

 

แต่เนื่องด้วยขณะนั่นไม่ว่าด้วยเหตุอะไรข้าก็บอกกลับไปว่าไม่สน

แล้วก็แกะกล่องออกมาดู..

..

โอเคไอ้ช็อกโกแลตที่ข้ารู้จักหน่ะ มันมีสีเหมือนขี้โคลนไม่ก็ดินเปียก

แต่ทำไม..... ช็อกโกแลตของคุณรันงิคุแกเป็นสีเขียวหล่ะนี่!!

อย่าบอกนะว่าไอ้ขนมชนิดนี้นอกจากจสีเหมือนขี้โคลนแล้ว

ยังมีตะไคร้ขึ้นได้ด้วย?!

พอถามคุณอากอนแกก็บอกว่า

“ใส่ชาเขียวมั้ง”

.... โอเค ชาเขียว... ชาเขียว.... ถ้าเป็นใส่ชาเขียวน่าจะกินได้นะ

พอคิดได้แบบนั้นก็คิดว่า...

’เอาว่ะ ถ้าเป็นของกินฝีมือคุณรันงิคุยังไงก็ต้องอร่อยแหล่ะน่า’

ทันทีที่เอาเข้าปากรู้สึกเหมือนอะไรซักอย่างที่สุดบรรยายเกินกว่าจะกล่าวได้

แล้วข้าก็รู้สึกเหมือนหัวฟาดพื้นอย่างแรง

 

แล้วก็ตื่นขึ้นมาอีกทีก็อยู่ในห้องพยาบาลแล้ว =  =”

จากเท่าที่ฟังคำบอกเล่าของคนหน่วย4ที่เข้ามาดูอาการข้า

ด้ข่าวว่าข้ากินช็อกโกแลตของคุณรันงิคุเข้าไปแล้วน็อกหัวฟาดฟื้น

เลยโดนหามมานี่.... ไม่รู้ว่าเจ้าแกใส่อะไรลงไปบ้าง

แต่ที่แน่ๆข้าโดนล้างท้อง =[]=!!

แล้วก็หลับไป1วันเต็มๆ เพิ่งมาฟื้นเอาตอนนี้นั่นแหละ

.............................................

สรุปทำไมข้าไม่ฟังคำเตือนคุณอากอนเนี่ย!!

โอ้ยยว่าแต่วันนี้วันที่15 ข้าต้องไปส่งจดหมายเวียนตามหน่วยนี่นา

ถ้าเจอกันข้าต้องโดนเฮียแกกัดอีกแหงๆTwT+

เอาเถอะแต่ว่าตอนนี้

นอนต่อท่าจะดี... ตอนเช้าจะได้ลุกไปทำงานไหว

แต่ว่า... ข้าจะให้ลูกน้องคนไหนในหน่วย

ไปส่งจดหมายเวียนให้หน่วย12 แทนข้าดีเนี่ย

 

Hisagi Shuuhei

-----------------------------------------------------

นังแพน- โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกเอนทรีที่12 แล้วเหรอเนี่ย

เพิ่งปั่นงานเสร็จสดๆร้อนๆ แล้วมาด้นสดเอาเลย

ถ้าสะกดผิดหรือพลาดอะไรก็ขอโทษด้วยน้าาาาาาาาาาาา

ขอโทษที่พิมยาวอีกแล้ว พักหลังนี่พิมยาวมาก3หน้าตลอด

คนอ่านเบื่อกันมั้ยเนี่ย เอนทรีหน้าจะพยายามไม่ให้เกิน2หน้านะ ฮือออ