★ BLEACH ÐiäRÝ ★

White snow...

สึงุมิยะ อุรุรุ

            หิมะที่โปรยปรายลงมาทั่วเมืองคาราคุระ สร้างความสวยงามอย่างน่าประหลาดแก่สายตาในยามเช้า แม้จะลำบากสักหน่อยที่ต้องมาโกยหิมะหน้าบ้านตอนเช้า แถมลูกค้าก็ไม่ค่อยจะมากัน คุณคิซึเกะเลยต้องลำบากไปขายของข้างนอก รู้สึกนับถือระคนสงสารในความพยายามของเค้าจริงๆ... สายๆอุรุรุกับจินตะเลยเอาเสื้อกันหนาวไปให้ใส่ เพราะเสื้อคลุมบางๆกับหมวกเกี๊ยะนั่นคงไม่พอที่จะช่วยให้ร่างกายอุ่นได้เท่าไหร่นักหรอก พอไปให้คุณคิซึเกะยิ้มให้เหมือนเคยแล้วลูบหัวอุรุรุสองสามที ก่อนจะบอกว่าความจริงไม่ต้องลำบากก็ได้ ...ช่างเป็นคนดีที่น่านับถือจริงๆ

            จะว่าไป...คุณคิซึเกะแจ้งข่าวแปลกๆว่าจะพาไปทัศนศึกษาที่เซเรเทย์ด้วยพรุ่งนี้... แต่...จะไปได้จริงๆหรอ? ทำไมถึงรู้สึกแปลกๆกันนะ? เห็นว่าเป็นวันคล้ายวันเกิดของหัวหน้าหน่วย 10 เลยจะเอาของขวัญไปให้ (เป็นคนดีอีกแล้ว...)

            ก่อนกลับร้าน จินตะชวนไปซ้อมบอลแบบสเปเชี่ยล ...เห็นว่ามีเด็กมาท้าแข่ง จะให้อุรุรุคอยรับบอล แต่ก็ไม่ลืมที่จะถูกเรียกว่า ...ยัยน่าซึมกะทื่ออยู่ดี

           พอซ้อมบอลเสร็จตั้งใจว่าจะกลับร้านไปช่วยคุณเท็ตไซที่ร้านต่อ กะว่าจะไม่เถลไถลไปไหนแล้ว แต่เห็นจินตะทำหน้าตาแปลกๆ เหมือนเห็นอะไรบางอย่างที่น่ายินดี แล้วก็ทิ้งฉันให้เดินกลับร้านคนเดียวซะแบบนั้น... วิ่งไปไหนก็ไม่รู้? แต่... เถลไถลบ่อยๆแบบนี้ นิสัยไม่ดีจริงๆนั่นแหละ...

18 ธันวาคม 2550 

คาราคุระ พิงค์

White snow...

ฮานาคาริ จินตะ

           หิมะที่โปรยปรายลงมาทั่วเมืองคาราคุระ สร้างความน่าหงุดหงิดอย่างน่าประหลาดแก่สายตาในยามเช้า แม้ยัยอุรุรุกับคนอื่นๆจะชอบพล่ามพรรณาว่าหิมะมันสวยซักปานใดก็เหอะ... แต่ไอ้กับการที่ต้องมาโกยหิมะตอนเช้ามันสนุกนักรึไง? เหนื่อยก็เหนื่อย เมื่อยก็เมื่อย น่าเบื่อจะตาย แถมเพราะหิมะตกอย่างงี้ไม่ใช่รึไง ตาลุง(?)คิซึเกะถึงต้องไปขายของนอกร้านเพราะไม่มีลูกค้าเนี่ย?

           ยัยอุรุรุวันนี้ลากฉันออกจากบ้านด้วยมือข้างเดียวเพียงเพื่อจะเอาเสื้อกันหนาวไปให้คุณคิซึเกะนั่น  จะว่าไปตานั่นบอกอะไรบางอย่างประมาณว่ามะรืนนี้เป็นวันอะไรซักอย่างของหัวหน้าหน่วยอะไรซักอย่างจะพาไปทัศนศึกษาที่ไหนซักอย่างนี่นา... จำไม่ได้ว่าเป็นวันสำคัญอะไรแฮะ ช่างมันเถอะ

           ตอนก่อนกลับชวนอุรุรุไปซ้อมบอลที่ลานกว้าง กลุ่มยัยเปี๊ยก(ที่สูงกว่าฉัน)ที่ชื่อว่าคารินน้องสาวเจ้าหัวส้มมันท้าฉันเตะบอล... หนอย น่าหมั่นไส้นัก เลยพาลนึกไปถึงตอนที่แย่งกับยัยนั่นเอาฉายาคาราคุระเรดกัน กว่าจะแย่งฉายานี้มาได้... (อันที่จริงก็ไม่รู้ผลหรอก แต่ฉันจะเอาฉันก็จะเอา) ตอนซ้อมเลยเผลอเตะแรงกว่าที่คิดไปนิด ตรงไปที่หน้าอุรุรุเต็มๆ แต่ยัยบื้อนั่นก็รับได้สบายๆด้วยมือเดียว แถมยังหน้าตาเฉยเมยต่อโลกแบบนั้นอีก  เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นซะงั้น น่าหงุดหงิดจริงๆ ฮึ่ย....

           ก่อนจะถึงร้านไปเจอลูกค้าขาประจำ น้องสาวอีกคนของเจ้าลูกค้าหัวส้มนั่น ...คุโรซากิ ยูซึ เลยรีบไปทักทาย เขาถามไถ่เรื่องที่จะแข่งบอลกับพี่สาวตัวเองว่าซ้อมเป็นไงบ้าง ก็เลยตอบๆไปแบบมั่นใจว่าชนะแน่นอน แถมไปด้วยว่าให้หล่อนไปบอกพี่สาวว่าอาทิตย์หน้าอย่าหนีหัวหดแล้วกัน หึหึ... นอกนั้นก็คุยสัพเพเหระไปเรื่อยๆ สนุกจริงๆ อ้อ... เค้าให้เครื่องรางมาอีกแล้ว(?) คราวนี้เป็นตุ๊กตาสิงโตส้มๆ หน้าตาคุ้นๆ เหมือนเคยได้มาแล้วรอบนึงตอนท้าแข่งบอลกับเจ้าหัวส้มคุโรซากิ ตอนนั้นไอ้บ้านั่นรีบมาแย่งตุ๊กตานั่นใหญ่ เฮ้ย... เดี๋ยวนะ ตุ๊กตานี่มัน เจ้ากอนนี่หว่า เหมือนวิญญาณเทียมยังอยู่ในร่างด้วย? ...งานนี้สนุกล่ะ - +

18 ธันวาคม 2550

คาราคุระ เรด