★ BLEACH ÐiäRÝ ★

ช่วงนี้ท่านนอยโทร่าไม่ได้ออกไปข้างนอกเลย ก็เล่นโดนซาเอลลองยาจะเกือบแย่ หายไปจนคนอื่นนึกว่าเป็นอะไรไปคาวังตัวเองไปแล้วมั้ง ...

ข้าก็เลยต้องคอยดูแล  ไม่รู้ตัวหรอกว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนกว่าท่านนอยโทร่าจะฟื้นขึ้นมา  แต่อยู่ๆข้าก็วูบไปเฉยๆ  

ข้าเพิ่งรู้ตัวว่าข้าผล็อยหลับไปก็ตอนที่ข้าตื่นขึ้นมาแบบเบลอๆ  แต่พอจำได้ว่าอะไรเป็นอะไรข้าก็ตกใจจนรีบลุกขึ้น  แล้วก็เพิ่งเห็นว่าข้ามานอนอยู่บนเตียงแทนที่จะเป็นท่านนอยโทร่าได้ยังไงก็ไม่รู้ ...

นี่อย่าบอกนะว่าท่านนอยโทร่าตื่นมาเห็นข้าฟุบหลับเลยต้องลากข้าขึ้นมานอนบนเตียงเพราะทนสังเวชไม่ไหว !? ไม่สิ  ตอนนี้มีเรื่องสำคัญกว่านั้น ท่านนอยโทร่าหายไปไหนซะแล้วล่ะ!? ข้าควรต้องดูแลท่านนอยโทร่าไม่ใช่รึไงไม่ใช่เวลามานอนอยู่แบบนี้  ป่านนี้ท่านนอยโทร่าคงออกไปไหนต่อไหนแล้วก็ไม่รู้ทั้งที่เพิ่งฟื้น  โอย...ทำไมข้าถึงไม่ได้เรื่องแบบนี้นะ   

ข้ายังปะติดปะต่ออะไรไม่ค่อยถูก  รู้แต่ว่าต้องรีบไปหาท่านนอยโทร่าแต่พอดีได้กลิ่นอะไรแปลกๆจากข้างเตียงข้าเลยหันไปมอง บนโต๊ะนั่นมีถ้วยใส่อะไรเละๆดำๆวางอยู่ เม็ดข้าวที่เห็นในนั้นทำให้ข้าจำเป็นต้องเดาทั้งที่ไม่ค่อยอยากเชื่อสภาพของมันนักก็เถอะ...    

 ไอ้นี่ ...ข้าวต้มหรอกเหรอ ?

ข้าพยายามนึกหาตัวคนทำ  ไม่รู้ยังไงข้าถึงนึกได้คนเดียวคือท่านนอยโทร่าเพราะไม่น่าจะมีคนอื่นอีก (แถมถ้าอารันคาร์รับใช้เป็นคนทำมาให้ก็ไม่น่าออกมาสภาพนี้) ก็พอดีกับใครบางคนเดินเข้ามาในห้อง ...ท่านนอยโทร่าน่ะเอง

พอเห็นข้าตื่นท่านก็พูดอะไรนิดหน่อย  แต่ข้าไม่ได้ฟังเพราะมัวแต่กำลังอึ้ง  จนตอนที่ท่านกำลังจะเดินออกไปข้าเลยรีบถามให้แน่ใจว่าใครทำข้าวต้มนี้  แค่นั้นแหล่ะ....ท่านนอยโทร่าหันมาแบบว่า        

...สภาพเนี้ย...

ข้าเลยสงบปากสงบคำ  หยิบข้าวต้มถ้วยนั้นมานั่งทำใจอยู่นานก่อนจะลงมือกิน  รสมัน...ไม่รู้จะอธิบายยังไง  รู้แต่ว่ายิ่งกินรสชาติยิ่งน่ากลัวขึ้นทุกที  แต่พอคิดว่าท่านนอยโทร่าเป็นคนทำให้เองก็..........................................ข้า................ทานได้.........ครับ...

(ข้าแอบสังเกตว่าที่มือท่านนอยโทร่าพันผ้าพันแผลไว้  คงไม่ใช่โดนนำร้อนลวกตอนทำข้าวต้มหรอกนะ)

แต่เอ๊ะ เมื่อกี๊ตอนที่เดินเข้ามาท่านท่านนอยโทร่าถือไม้ม๊อบใช่มั้ย จริงด้วยสิ! วันนี้มันวันทำความสะอาด มองไปนอกห้องท่านนอยโทร่าก็ยังก้มๆเงยๆถูพื้นไม่พูดไม่จา ข้าเลยลุกจากเตียงกำลังจะบอกว่านั่นมันหน้าที่ของข้า อีกอย่างข้าก็ไม่ได้เป็นอะไรมากมายถึงขนาดทำงานไม่ได้ซักหน่อย

แต่ปรากฏว่ายังไม่ทันได้อ้าปากท่านนอยโทร่าก็เหมือนจะรู้ว่าข้ากำลังทำอะไร ปรากฏว่าท่านหันควับมา ตะเพิดทีเดียวเล่นเอาข้ากลับขึ้นเตียงแทบไม่ทัน

น่ากลัวกว่าตอนลงไม้ลงมือกับข้าซะอีก (สะอื้น)

สรุปแล้ววันนั้นข้าเลยได้แต่นอนมองท่านนอยโทร่าผูกผ้ากันเปื้อนทำความสะอาดไปทั่วเพราะท่านไม่ยอมให้ข้าลุกไปไหน  รู้สึกแปลกๆอยู่ซักหน่อยเพราะปกติช่วงเวลานี้ท่านนอยโทร่าจะออกไปเดินเล่นข้างนอก  พังข้าวของไม่ก็หาเรื่องใครไปเรื่อย  แต่ก็...ไม่ใช่ความรู้สึกที่แย่นักหรอก

ถ้าข้าจะขอบคุณซาเอลมันจะฟังดูแปลกๆหรือเปล่านะ

ที่ทำให้ข้ากับท่านนอยโทร่า  มีวันสงบๆซักวัน

อีกเรื่องนึง...ข้าได้ยินว่าช่วงนี้เป็นช่วงใกล้เทศกาลอย่างนึงของโลกมนุษย์  ตอนข้าได้ยินชื่อมันครั้งแรกข้าก็นึกว่าเป็นเรื่องสนุกเหมือนงานเทศกาลของพวกมนุษย์ส่วนมาก  แต่ซักพักก็ได้รู้ว่ามันไม่ใช่  ยิ่งกับลูกมนุษย์หลายๆคนยิ่งทรมาณจะเป็นจะตายเสียอีก

นั่นคือ "เทศกาลสอบ"

ข้าก็ไม่รู้หรอกว่าเทศกาลนี้มันหนักหนาแค่ไหนกับพวกลูกมนุษย์วัยแค่กำลังจะโตเป็นผู้ใหญ่แต่กลับต้องมานั่งท่องหนังสือเป็นตั้งๆแบบนั้น  แต่แค่เห็นว่าต้องเตรียมตัวเพื่อจะเข้าสู่เทศกาลนี้กันเป็นเดือนๆก็พอจะเดาได้ลางๆแล้ว ว่าไปก็คงเป็นหน้าที่ๆต้องทำล่ะมั้ง  ข้าเองก็อยากช่วยแต่ก็ไม่รู้จะช่วยยังไงเหมือนกัน  จะให้ข้าไปช่วยจดโน้ท นั่งทำแบบฝึกหัดก็คงไม่ไหว

(แต่ถ้าข้ามีเวลาและท่านนอยโทร่าอนุญาต  ข้าก็อยากลองดูเหมือนกันนะ  อยากรู้ว่าความรู้สึกมันเป็นยังไง)

ยังไงก็ขอให้ลูกมนุษย์พวกนั้นโชคดีก็แล้วกัน  

การไล่ตามความฝันตัวเอง  แค่ก้าวนึงก็สำคัญนี่นะ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เอนทรีนี้พยายามไม่วายแล้วน้า... T T

ยืมมุขคุณแพนด้ามาใช้หน่อยนะคะ  แบบว่ามุขนี้...ไม่แปะรูปแล้วเล่นไม่ออก ^ ^" +เห็นมีคนมาขอ cast เนลจังนะค่ะ ท่านคาชิจะได้เขียนไดนอยxเนลก็คราวนี้แหล่ะ       

เฟรนด์ http://sweetcrescent.deviantart.com/