★ BLEACH ÐiäRÝ ★

สมุดที่ข้ากำลังเขียนอยู่คืออะไร.....?   มีโน๊ตแปะไว้ด้วยว่าให้เขียนไดอารี่  เขียนไปเพื่ออะไรกัน  งี่เง่าสิ้นดี 

 

วันที่ข้าได้สมุดงี่เง่าเล่มนี้มา  อยู่ๆฝุ่นสีขาวเย็นก็ร่วงลงมาจากท้องฟ้ามืดๆ   ตอนแรกข้าไม่คิดจะสนใจว่ามันคืออะไร  แต่แม่หญิงโอโรฮิเมะเซ้าซี้ให้ข้าพาออกไปเล่นมันให้ได้  นางบอกว่ามันคือหิมะแรกของปี

 

หิมะ....  แล้วยังไง?  มันก็แค่สภาพอากาศเปลี่ยนแปลงมิใช่หรือ  ไม่เห็นน่าสนใจตรงไหน  ทำไมนางถึงดูกระดี๊กระด๊านักนะ

 

และข้าก็ต้องสนใจเมื่อแม่หญิงเขวี้ยงก้อนเย็นสีขาวมาโดนหน้าข้า  และไม่ใช่แค่ทีเดียว  นางเห็นข้าทำเฉยนางยิ่งปาเข้ามาไม่หยุด   มันไม่ระคายผิวข้าหรอก แต่มันทำให้ข้ารำคาญ  นี่....สมุดงี่เง่า ถ้าข้าจะปล่อยซีโร่ใส่แม่หญิงที่ท่านไอเซ็นดูแลจะผิดไหม

แน่นอนมันผิด  แต่ข้าทนไม่ไหวแล้ว.....

 

แต่นางกลับหัวเราะออกมา  ตั้งแต่ถูกพามาที่นี่เป็นครั้งแรกที่นางหัวเราะ  สมุดงี่เง่า  ที่ข้าได้ยินมาว่า  มนุษย์จะหัวเราะเมื่อเวลาดีใจ และมีความสุข  ตอนนี้แม่หญิงดีใจงั้นหรือ   แต่ข้าไม่คิดจะถามเพราะมันไม่ใช่กงการอะไรของข้า

อิโนะอุเอะ โอโรฮิเมะ  มายืนข้างๆข้าชะเง้อมองสิ่งที่อยู่ในมือข้า  แล้วถามว่ามันคืออะไร  ข้าบอกแค่ว่ามันเป็นสมุดงี่เง่าที่ได้มาอีกที

 นางรบเร้าขอดู  แต่ข้าไม่มีทางให้ดูสมุดงี่เง่าเล่มนี้หรอก  มันน่ารำคาญเกินไป  ข้าเลยจับนางกลับเข้าห้อง  กำชับไม่ให้พูดหรือทำตัววุ่นวายให้ข้าหงุดหงิดใจ  และข้าก็กลับห้องของข้า

 

นี่ข้าเขียนอะไรงี่เง่าในสมุดงี่เง่าเล่มนี้เหนี่ย....ช่างน่ารำคาญจริงๆ  งี่เง่าไร้สาระ

อืม.... เจ้าหน่ะที่อ่านอยู่ตรงนั้นหน่ะ  เจ้านั้นแหละ  ไม่ต้องทำหน้าเหลอหลาเห็นแล้วรกหูรกตา  เอาสมุดงี่เง่าเล่มนี้ไปจากข้าได้แล้ว  เอามาคืนช้าๆด้วย  ข้ารำคาญที่จะเขียนมันบ่อยๆ

----------------------------------------------------------------------------

 บันทึกกริมจอว์แจ็กเกอร์แจ็ก 002 - เดินเล่นที่ลาส์โนเช่

 

ข้าเดินเล่นอยู่ในลาส์โนเช่

แล้วเจอเจ้าอุลคิโอร่าที่ตัวเปียกฝนกลับมาทั้งๆที่สีหน้าดีขนาดนั้น

หัวเจ้านั่นกระแทกอะไรมารึไง แต่ข้าไม่สนใจมันอยู่แล้ว

ซักพักไปเจอเจ้าซาเอลอพอลโล่กำลังทำอะไรอยู่คนเดียวก็ไม่รู้มัน

ยืนพึมพำอยู่อย่างกับโดนผีเจ้าโง่ลูปีสิงอย่างนั้นหล่ะ

แล้วข้าก็โดนท่านไอเซ็นเรียกตัวแบบกะทันหัน ข้าก็ไปหา

"กริมจอว์ เจ้าว่างไหม ไปซื้อหนังสือคู่สร้างคู่สมให้ข้าที่โลกมนุษย์ซักเล่มสิ"

หา? นี่ทำไมข้าต้องไปซื้อเจ้าหนังสืองี่เง่านั่นไกลถึงตั้งโลกมนุษย์เลยล่ะเนี่ย

"ก็เพราะว่าที่ฮูเอโก้มุนโด้มันไม่มีขายน่ะสิ แล้วก็เอากาแฟมาให้ข้าด้วยนะ"

เฮือก! ข้าโดนอ่านใจ แต่ว่าท่านไอเซ็น ทำไมต้องมาใช้ข้าด้วยล่ะ...

"จะไปหรือไม่ไป กริมจอว์แจ็กเกอร์แจ็ก" ท่านไอเซ็นทำตาเขียวใส่ข้า

อะ... ข้า... ข้าไม่ไป!!!!!!! ยังไงข้าก็ไม่ไป!!!!! ไร้สาระสิ้นดี!!!!!!

"ถ้าเจ้าดื้อนักล่ะก็..." ว่าแล้วท่านไอเซ็นก็ดีดนิ้วเสียงดังเผียะ

ปรากฏว่า... เจ้าโทเซ็นเดินเข้ามา ใช้ก้าวพริบตา หรือโซนีด? โอ้ย ช่างเหอะน่า

"มีอะไรรึขอรับท่านไอเซ็น" เจ้าโทเซ็นทักท่านไอเซ็นก่อน

เอาเลย...ถ้าอยากสู้ข้าก็จะสนองให้... ข้าก็มีแพนเทร่าอยู่เหมือนกัน...

"ข้าจะแฉเรื่องความลับของเจ้าที่โทเซ็นยังไม่เคยรู้ไงล่ะ ความลับน่าอายของเจ้าไงล่ะ..."

!!!!!!!!!!!!!!! ท่านไอเซ็น!!!!!!!

แล้วข้าก็ต้องยอมจำนนไปซื้อเจ้า... เอ่อ... อะไรนะ... คู่ซ่าคู่โสม? กับกา... เอ่อ...

แล้วพอข้ากลับมา พร้อมของที่ท่านไอเซ็นสั่ง ปรากฏว่า

"กริมจอว์ เจ้าไปซื้ออะไรกลับมาให้ข้า นี่มันหนังสือโป๊กับกาวหลอด..."

สรุปคือข้าซื้อมาผิดใช่มั้ย ก็ไม่ใช่ของที่สั่ง...

"ก็ดี ข้าชอบ แปลกดี ไม่ต้องเอาไปเปลี่ยนแล้ว" แล้วท่านไอเซ็นก็เอาหนังสือเล่มนั้นเก็บใส่ฮากามะ

ก็บอกแล้วไงว่าข้าได้ยินไม่ผิดหรอกน่า แล้วข้าก็เดินออกไป

แอบแง้มเข้าไปในห้องแม่หญิงโอริฮิเมะ ปรากฏว่านางไม่อยู่...

เจ้าอุลคิโอร่าเอาออกไปไหนอีกล่ะเนี่ย ทำงานบกพร่องอีกแล้ว เจ้าบ้านี่

แล้วข้าก้ต้องเดินเข้าไปสำรวจในห้อง เพราะเดี๋ยวจะติดแหความผิดไปซะด้วย

พบแม่หญิงนอนหลับอยู่หลังโซฟาท่าอะไรเนี่ย? กลับหัวหาง

เลยอุ้มไว้บนโซฟา แล้วเจ้านอยโทร่าก็เปิดประตูมาเห็นพอดี

"ทำอะไรน่ะกริมจอว์ จะเล่นทั้งทีไม่ขออุลคิโอร่าเลยนะ"

ใครจะเล่นกันฟะ! ไอ้โง่นี่! รีบวางแม่หญิงแล้วเดินออกไป

จบดีกว่า ข้าขี้เกียจเขียนยาวไปมากกว่านี้

กริมจอว์แจ็กเกอร์แจ็ก 002 จบ

---------------------------------------------------------------------------------

 

ข้าชอบเรียกมันในใจว่า 

บักหำน่อยโทร่า

หรือจะเรียกสั้นๆว่า

"บักหำน้อย"

........................

..............

.......

..

.

นี้เหรอฟ่ะ!!!!! ฉายาของข้า!!!!!

ไอ้วิปริตตัวไหนว่ะ !!!มาตั้งชื่อให้ข้าเเบบนี้

อ๊ากกกกกกก คิดเเล้วเเค้นนัก!!!!  ชิชิชิชิชิชิ

อย่าให้พ่อเจอตัวนะ จะจับมาทอด ทำเป็นหอยทอดกินซะเลย

++++++++++++[ขอข้าเขียนย้อนความหน่อย]++++++++++++

ชิชะ!! วันนี้อารมณ์เสียชะมัดเลย

โดนเจ้ากริมจอว์จ้องหน้าด่าเต็มรักเลย ว่า "ไอ้โง่นี่!"

โด้เอ๊ย! ข้าก็เเค่พูดไปตามความเป็นจริงเท่านั้นเอง

ถึงข้าจะโฉดชั่วสามัญ เเต่ข้าก็มีสามัญสำนึกเหมือนกันนะเว้ย!!

ของๆใครจะเอาไปใช้ก็ต้องบอกเจ้าของกันก่อนดิ!!

หงุดหงิดมากก็ต้องหาที่ระบายเป็นธรรมดา

กะว่าจะไปพังของเเถวๆนี้เล่นซักหน่อย

เเต่ดันไม่มีอะไรจะให้พังเล่นเเล้ว=A="

 [รอบๆมีเเต่ซากปรักหักพังทั้งนั้นเลย เซ็งๆ!!]

ตอนที่ข้าจะเดินไปหาเหยื่อซักตัวสองตัว

มาฟันเล่น[.......ฆ่าฟันนะ]

ดันเดินไปเตะเจ้าสมุดเเปลกๆนี้จนได้

 เลยกะเอามาขีดเขียนระบายอารมณ์เล่นซักน้อย

เเต่พอเปิดมา ก็เจอตัวอักษรเขียนชื่อข้าไว้เต็มหน้ากระดาษเเบบนี้

..........................

....................มันเดือดโว้ย!!!!

ท่าทางจะเป็นของใครไม่รู้ ทำตกไว้

ชื่อเเส้ก็ไม่ได้เขียน ถึงเขียนข้าก็ไม่เอาคืนหรอกเฟ้ย!!!

เเต่ถ้าเขียนก็คงดีไม่น้อย จะได้หาตัวคนเขียนเจอ

เจอเมื่อไร พ่อจะเเขวะคว้านท้อง

ลากไส้ออกมาให้นางซาเอี้ยงไปทำหนังเรื่อง

 สวยลากไส้ เล่นซะเลย!! 

เอาล่ะ!!!~ ข้าตัดสินใจเเล้ว จนกว่าจะเจอคนเขียนหนังสือเล่มนี้

ข้าจะจดบันทึกเล่มนี้ไปเรื่อยๆเเล้วกัน

พอมานั่งเขียนอะไรบ้าๆบอๆเเบบนี้ ดูเท่ดีไปอีกเเบบ

เหมือนพวกมีการศึกษาที่ชอบอ่านเขียนหนังสือเลยเเฮะ

หรืออย่างน้อยๆ คนบ้างตัว เค้าจะได้ไม่หาว่าข้า

เป็นไอ้โง่ 

เรื่องที่ข้าจะจดก็มีเท่านี้เเหละ

11/12/07

วันๆช่างน่าเบื่อข้าเลยขอโดดไปเที่ยวเล่นบ้าง เป้าหมายคือโลกมนุษย์ กะว่าจะลงไปหาไรกินซักหน่อย ไปถึงก็เจอเเต่วิญญาณเบาบางจนเเทบไม่ได้รสชาติ  ข้าเลยลองกินไปซัก 2 ตัวได้มั้ง? รสชาติบัดซบจริงๆ =[]= ข้าเลยเปลี่ยนกิจกรรมเล่นซักหน่อย  โดยนึกขึ้นมาได้ว่า มีร้านที่ขายพวกของเเปลกๆตั้งอยู่ที่โลกนี้นี่หว่า รู้สึกว่า จะชื่อ ร้านอุ.....เออ...อุลตร้าเเมนมั้งหรือ อุ้ย!ราขึ้นหญ้า ก็ไม่รู้ซิ ข้าจำไม่ค่อยได้หรอก เอาเป็นว่า ข้าได้ลองเข้าไปซื้อกายหยาบมาใช้เล่นตามภาษาคนมีกะตังค์ แต่ขอเหอะนะ ทำไมมันเเพงหูฉี่ขนาดนี้ล่ะ!!! ตั้ง แสนเยน ข้าเลยขอต่อมันซักหน่อย เลยได้กายหยาบนี้มาในราคา 99900 เยน แมร่ง ไอ้เจ้าพ่อค้านี้มันหน้าเลือดไม่เลือกหน้าจริงๆ เอาเหอะ ข้าก็จ่ายๆไปตามภาษาคนเคยมีกะตังค์  เเต่ก็ยังดีนะที่ได้ขอเเถมมา มีเสื้อผ้าให้เรียบร้อย มีมือถือที่สามารถถ่ายรูปได้เเถมมาให้ด้วย โดยมีเพชรพลอยติดไว้เป็นรูปหัวใจตรงตัวเครื่อง[เเหมหรูจริงๆ]เเละทรงผมที่มันว่าอินเทรนในโลกนี้ที่สุด เดินออกไป คนมองด้วยความชื่นชมเเน่ๆ ถึงจะโฆษณาเกินจริงไปนิด เเต่เเบบนี้ก็ค่อยน่าจ่ายเงินให้หน่อย

ได้ของมาก็ต้องลองกันหน่อย ข้าเลยเดินเข้าไปในเมืองดู โอ้!! ท่าทางจะจริงอย่างที่มันพูด ข้าเดินไปไหนก็มีเเต่คนจ้องมองข้า  นอกจากความสูงที่โหยงสะดุดตาของข้าเเล้ว 55555+ 

ข้าเดินเล่นอยู่ซักพักได้ ก็ดันไปเจอตัวประหลาดๆเข้านะซิ ตอนเเรกที่ข้าคิดเลย "มันตัวเหี้ยมไม่มีม.ม้าอะไรว่ะ!" ยมทูตมันก็ไม่เชิงน่ะชุดสีดำเหมืนกัน เเต่หน้าตานี้ ผ่าเหล่าผ่ากอมาจากมิติพิศวงไหนว่ะ!!  ดูถ้าข้าคงจ้องเจ้านี้นานไปหน่อย มันเลยลอยเข้ามาจ้องหน้ากับข้าบ้าง

แล้วจู่ๆเหมือนเป็นเหตุการ์ณของพรมลิขิต ข้ากับมันพูดขึ้นมาพร้อมกันเลยว่า

"มองหน้าหาส้น***[ตรูเซ็นเซอร์]***เหรอ?"

จากนั้นมา ข้ากับมันเลยได้เป็นเพื่อนกัน 

มันบอกว่าเป็นยมทูต แต่ไม่ใช้พวกโซลโซไซตี้  ข้าเลยชวนมันมาเป็นพวกเดียวกับข้า เเต่เจ้านี้มันบอกไม่เอา มันชอบความโดดเดี่ยว [ช่างเท่เสียจริงๆ] เจ้านี้เเนะนำข้าหลายๆเรื่องเลยเเหละ เเละเล่าเรื่องของมนุษย์ให้ข้าฟังตั้งมากมาย  เเต่เเม้ ช่างน่าเสียดายเวลาจริงๆ เพราะข้าเเอบโดดออกมาเลยต้องกลับไปก่อนที่จะมีใครสังเกตุเข้า  เจ้าบ้านี้เลยลากข้าไปสร้างความทรงจำในตู้สี่เหลี่ยมเเปลกๆ ที่เรียกกันว่า พุริคุระ ตอนหลังๆข้าถึงได้รู้ว่ามันคือเครื่องถ่ายรูปสติ๊กเกอร์ เเต่ที่เเปลกก็คือสามารถเขียนเติมอะไรเล่นได้ด้วย 5555+ ก็สนุกดีเหมือนกันเเฮะ 

 

คงอยากเห็นรูปซินะ เอ้า!!ข้าเเปะเก็บไว้ในนี้ก็เเล้วกัน

ก่อนแต่ง

หลังเเต่ง

เเหม่~ เจ้าบ้านั้นช่างแอบเเบ๋วจริงๆ เห็นเเล้วหมั่นไส้เป็นบ้าเลย 

เออจริงซิ มั่วเเต่เรียกมันว่าไอ้นู่นไอ้นี้ไอ้นั้นอยู่ได้  ไอ้เจ้านี้มีชื่อว่า ลุค  เห็นว่าชอบเที่ยวเตร่ในโลกมนุษย์บ่อยๆ  ว่างๆข้าจะลองชวนมาเที่ยวในลาส์โนเช่บ้างจะดีไหมน่ะ  หน้าตามันให้เป็นพวกฮอลโลว์มากกว่ายมทูตซักอีก เอาเถอะ เรื่องนั้นค่อยคิดเเล้วกัน  แล้วเจอในวันที่ข้าอยากจดเจ้าอีกก็เเล้วกัน

ปล. ข้าอยากเล่นกับเด็กหัวสีชมพูนั้นจังเลย เล่นเเต่กับเด็กหัวสีเขียวมันเบื่อๆ